“C’est un cadeau”

We hebben ons deze week weer volledig kunnen opladen met positieve energie! En dat deed deugd!
Want ookal genieten we van veel zaken hier, sommige vallen tegen. En wat er vooral voor zorgt dat deze opvallen is eigenlijk gewoon dat het steeds dezelfde zaken zijn: het onderhandelen en de vaak volledig foute veronderstellingen die mensen hebben over ons, Yovos. Maar als je het positief wil bekijken: enkel die dingen zijn minder dus laat ons even de tijd nemen om ons op de andere te concentreren.
Om voor mezelf en de lezers hier, de vorige berichten een beetje goed te maken, volgt hier een oplijsting van positieve dingen die ik de afgelopen week meegemaakt heb!

We kregen maandag te horen dat we dinsdag al vertrokken naar ‘Département des Colinnes’, meerbepaald naar Glazoué, Dassa en Savalou. Maandag was dus redelijk hectisch: alles nog snel afwerken en dan klaarmaken voor 3 dagen ‘op het terrein’ :-).
Dinsdag zijn we vroeg vertrokken, op tijd zoals gepland. We zijn snel onze bagage gaan afzetten in het hotel en doorgereden naar de eerste vergadering. Die heeft redelijk lang geduurd maar was zeer interessant. We hebben een nog beter zicht gekregen op wat VECO hier doet. De maniokprojecten bezoeken in de dorpen zelf, had daar ook al voor gezorgd maar nu werd het ‘theoretische’ gedeelte duidelijker. De ‘plans d’actions 2009’ werden er voorgesteld: schitterend om te zien hoe ze dat hier doen. Elk puntje wordt tot in detail uitgelegd en besproken, op elke vraag van de partnerorganisaties wordt uitgebreid antwoord gegeven. Het feit dat alles bespreekbaar is, leidde af en toe ook wel tot hevige discussies maar alles was tenminste duidelijk voor iedereen. Ook de protocols die samen ondertekend worden, hebben onze collega’s laten voorlezen door de partners zelf. Sommigen konden goed, anderen iets minder goed lezen maar allen waren ze wel fier dat ze het tot een goed einde brachten. Heerlijk om die gezichten te zien, en de lach op hun gezicht als er een paragraaf afgewerkt was of als ze een foutje maakten.

Die avond in het hotel heb ik het prachtigste onweer ooit gezien. Het is moeilijk te beschrijven maar ik probeer. Terwijl we buiten zaten met onze cola en ons pintje ‘Béninoise’, werd de lucht steeds zwaarder, zoals altijd hier als het gaat regenen. In België is dat ook zo, maar hier is dat gevoel en de kleuren erbij toch veel intenser. In de verte, ik denk zo’n 20 kilometer van ons, zagen we dat het al donker was door de wolken die dicht op elkaar gepakt waren en zeer laag hingen. Achter dat wolkendek begon het te bliksemen, en net doordat er zoveel wolken voor zaten, verlichten de bliksems grote delen van de hemel. Prachtig om te zien, en ook prachtig hoeveel kleuren daarbij komen kijken: van oranje tot paars, wit en alle tinten van blauw en grijs. Toen het dichter kwam, werd het minder mooi. We vluchten snel naar binnen door de hevige wind die kwam opzetten en de even hevige regen die erop volgde. Ookal werd onze gezellige avond buiten verstoord door het onweer, die afkoeling doet hier toch altijd deugd en we hadden kunnen genieten van een prachtig schouwspel. Toen we op de kamer ook nog een beetje actualiteit tot ons konden nemen op ‘France 24’, was het helemaal goed. Eerste avond in Glazoué geslaagd!

De volgende dag begon ook weer vroeg, met een bezoek aan de markt. Daar kon Bernd zich voor de eerste keer sinds het incident op de ‘Route des pêches’ weer volledig uitleven met zijn fototoestel en camera. Ookal loop ik daar meestal een beetje verloren achter, en krijg ik af en toe snel iets toegestopt dat hij op dat moment niet kan dragen, het was leuk om hem weer zo bezig te zien. Ik heb ondertussen mijn kennis over de lokale producten bijgeschaafd in een gesprekje met de collega’s. De twee mannelijke collega’s hebben trouwens elk 2 hanen gekocht om in het weekend met de familie op te eten. Het is toch redelijk grappig hoe die mannen dat aanpakken: even wegen, wegstappen met een afkeurende blik, teruggaan, de prijs nog eens vragen, nog eens wegen en weer wegstappen, soms nog een beetje langer blijven staan. Ik denk dat ze er samen toch zo’n 20 vastgehad hebben. Maar uiteindelijk zijn er toch 4 prachtexemplaren mee naar huis gegaan. Goed gedaan!

Daarna zijn we nog een zeer interessante vergadering gaan bijwonen. Ook deze dag was lang maar goed. ’s Avonds waren we moe, en hebben we dus, ondanks de warmte en geen ventilator toch goed kunnen slapen.

Donderdag, de laatste dag van ons verblijf in ‘les Colinnes’ zijn we een rijstproject gaan bezoeken. Ook weer een zeer leuke ervaring. Vriendelijke mensen, schattige kindjes en een wandelingetje in het dorp, deden ons met een positief gevoel terug naar huis keren. We deden eerst nog een tussenstop in ‘Centre des papillons’. Een centrum met ‘bibliothèque verte’, plaatselijke producten en gericht op ecotoerisme en uitwisselingen tussen Europese en Afrikaanse jongeren. Leuk om te ontdekken dat er ook hier mensen bewust met milieu bezig zijn.

Op de terugweg belde er een collega die al terug in Bohicon was om te zeggen dat er 2 dagen geen stroom ging zijn. We hadden eigenlijk gepland om mails te sturen en blogs te posten maar dat werd uitgesteld. Toen we aankwamen was het toch al redelijk laat, dus gingen we met een paar winkel/markt/andere winkel-tussenstops naar huis. ’s Avonds hadden we een paar uur terug stroom dus hebben we toch nog alles kunnen opladen om de volgende dag te werken. Maar… een paar uur later was het uit met de pret. Eva heeft een hele nacht en dag in bed gelegen. Ziek. Ik heb ondertussen wel nog een paar zaken voor de reportages gedaan en een paar mails en brieven voorbereid maar veel was het niet.

Onze typische zaterdag (kuisen en de was doen) is niet kunnen doorgaan: deze keer was het water afgesloten. We hebben er niet te lang bij stilgestaan. We waren alletwee ook nog niet echt superenergiek door vrijdag ziek te zijn. We besloten onze emmers op het koertje te zetten om eventuele regen op te vangen en de ZEM te nemen naar Abomey, ‘Chez Monique’. Normaal is dat een ritueel dat voor zondag gehouden wordt, maar thuis konden we toch niet veel doen. De ZEM die ons naar daar bracht was snel onderhandeld: ofwel beginnen ze ons te kennen ofwel zijn we iets assertiever geworden. Ook de terugweg bracht een leuke verrassing: de ZEM van vorige week bracht ons naar huis aan een wel heel Beninese prijs: 600 CFA (net geen euro). Normaal zijn we blij als we tot 800 CFA kunnen onderhandelen. We moesten hem wel op voorhand betalen omdat hij zijn ‘Carte de …’ (niet verstaan welke kaart hij bedoelde) niet mee had en hij dan een boete moest betalen. Hij deed zijn ‘ZEM-hemd’ uit en reed ‘en civil’ met ons naar Bohicon. Hij zei vriendelijk ‘peut-être à la semaine prochaine, on ne sait jamais les amis’ en reed weer weg. Zo’n eerlijke oprechte glimlach was een leuke afsluiter van de dag. Toen daarna de vrouw waar we elke dag een ananas kopen, er ons weer een cadeau deed met de boodschap ‘Ça me gène que vous prenez toujours les petits ananas. Celui là vient de Alladah. C’est un cadeau. S’il vous plait.’ werd ik nog gelukkiger. We wandelden naar huis in de regen. Een tocht die we normaal met de ZEM doen, maar deze keer lukte het onderhandelen iets minder. In plaats van te blijven palaveren, beslisten we van gewoon te stappen. Het was toch koeler door de regen. Op die wandeling hebben tientallen kinderen en volwassen ons begroet met het typische liedje dat ik eerder beschreef en met ‘bonsoir’, ‘soyez les bienvenus’ en ‘bonne arrivée’. Dat is leuk, al voel ik mij wel soms als de paus, heel de tijd aandachtig de mensen begroeten en mijn hand die bijna nooit normaal naast mijn lichaam hangt omdat ik naar iedereen terug aan het wuiven ben. Maar soit, als het dat maar is, geen enkel probleem.