Vrijdagavond kwam Amidou terug thuis met het nieuws dat we de volgende ochtend om 7 uur moesten klaarstaan. Maurice zou ons komen halen en ons naar Bohicon brengen.
Dat deed hij ook. We namen afscheid van Amidou en de vriendelijke Bruno en reden langs ‘route des pêches’, en daarna langs ‘route des esclaves’ naar Ouidah, dan via Alladah naar Bohicon.
We komen te laat aan op het bureau, de persoon die ons moet ontvangen is er even niet. Wanneer hij toch aankomt rijden we onmiddellijk naar het appartement/huis dat hij voor ons gevonden heeft. Dit wordt tenslotte onze uitvalsbasis voor de komende 2 maanden. We rijden en rijden, eerst langs de grote asfaltbaan, daarna op grote zandwegen, kleine zandwegen, nog kleinere zandwegen,… Het lijkt erop dat ze ons ergens heel ver weg iets gevonden hebben.
Daarna komen we terug op een asfaltbaan en draaien we af op een grote zandweg, 150 meter verder ligt “Auberge de la Fraternité”. Het ziet er beter uit dan verwacht maar we gaan toch met een klein hartje binnen. We zitten tenslotte niet alleen in Bohicon (als je het opzoekt in de reisgidsen staat er misschien 1 blz uitleg, en die is dan niet eens positief), maar dan ook nog eens in een verlaten stuk Bohicon.
Wanneer we binnenkomen, worden we verwelkomd door de 2 broers die hier ook wonen en de zaak ‘uitbaten(?)’. Ons appartement is groot: grotere living dan in Ledeberg, grote keuken, minikoertje, 2 grote slaapkamers met telkens douche en wc. En dat voor 125 euro per maand.
Proper is het niet, maar daar kan aan gewerkt worden. Gezellig is het ook al niet en die 2 broers, ja we begrijpen het gewoon niet zo goed. 2 broers samen in een mega-complex (zelfs in België zou het groot zijn) dat een auberge zou moeten zijn maar het duidelijk niet is…
Op de koop toe worden we bijna onmiddellijk achterlaten door Maurice, de enige die we hier kennen en door de baas van het bureau, die we maandag zullen leren kennen.
De broers tonen ons het grote terras waar we mogen gebruik van maken en hun tv-zaal waar we ook mogen gaan zitten.
We bedanken iedereen en gaan even bekomen in ons eigen ‘huisje-voor-de-komende-twee-maanden’. Het zag er allemaal niet veelbelovend uit en we gingen bijna direct op zoek naar alternatieven in de reisgidsen. Het prachtige Abomey met de echte ‘herberg’ “Chez Monique” ligt maar 9 km verder… (zoek dat maar eens op, foto’s daarvan op google of Flickr)
We gaan met de jongste broer gaan praten, een paar vraagjes stellen over de vuilbakken, internet, markt,… Hij begeleidt ons naar ‘le cyber avec la connection la plus rapide dans la zone’… Ja, zal inderdaad kloppen, het gaat hier snel. Je moet wel niet teveel nadenken of rondkijken, de aparte kotjes voor iedereen, de screensavers en de websites die op de muren geschreven zijn zeggen genoeg… Maar bon, het gaat snel en het plakkerige toetsenbord en de webcambeelden rondom je moet je er maar bijnemen!
We dachten trouwens dat we ver van het centrum zaten maar het is maar 5 minuten rijden van ons ‘appartement’. We gaan met de ‘Zem’, taxi’s in de vorm van brommertjes met daarop chauffeurs met een paars hemd, daar herken je ze aan.
Daarna gaan we nog even naar de markt om fruit, brood, fruitsap en kaas voor avondeten en ontbijt en komen we thuis.
’s Avonds komen we buiten om een pintje te kopen in de ‘buvette’ rechtover onze ‘auberge’. De wolken zijn prachtig, het gaat bijna regenen. Een van de zaken die ik jullie niet kan uitleggen (deels omdat ik ze zelf niet kan plaatsen) zijn de geuren. Vlak voor de storm zijn deze nog eens zoveel intenser. Denk daarbij aan donkergrijze wolken tegen de rode aarde en groene bomen… echt prachtig!!!
Met dit weer en daarna de hevige regen, met hier een daar ook donder en bliksem eten we op het grote terras, supergezellig! De vriendelijke broer, het snelle internet en de grote markt van daarnet in combinatie met zo’n sfeer om te eten maken alles goed.
Ik heb ook leren genieten van de regen… zalig om alles te voelen afkoelen na 4 dagen schroeiende hitte.
Vandaag is het weer ook al koeler dan de voorbije dagen, het regenseizoen komt eraan (voor een uurtje per dag dan toch).
We zijn nu de blog aan het typen op het bureau van vredeseilanden en ook dat is maar 10 minuten met de Zem. Ik kan me voorstellen dat ik hier graag ga werken, het is gezellig, net groot genoeg, met ventilator en binnenkoertje.
Ik hoop dat dit gevoel nog even blijft hangen, want dan zie ik het zitten om hier te blijven, in het godvergeten Bohicon.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
heeej, ooh super jong al die leuke dingen dak zo hoor! man kwou dat ik ook nog zo eens een marktje kon bezoeken :) en da lijkt zo surrealistisch e da gij daar nu zo rondloopt:) als ge foto's hebt, tonen maar! amuseer je nog en hopelijk heb je leuke werkjes! xxx
Een reactie posten