Luxe en thuiskomen

Een paar dagen in Cotonou: een droom die waarheid wordt. We hebben het zodanig lang kunnen uitstellen dat het net na de helft van ons verblijf viel. Het was het begin van een drukke tweede stagehelft.

We werden gebracht door Honorat (collega van op kantoor in Bohicon). Net voor we de stad inreden wisselden we van chauffeur. We stapten over in de wagen van het regionaal kantoor bij onze chauffeur van de eerste week, de held die ons gered had van de vissers, Maurice. Halima zat bij hem in de wagen. Zoals altijd zag ze er weer stralend uit: perfect op maat gemaakte kleren in prachtige (en denk ik ook dure) stoffen. De stiksels vervullen een groter nut dan enkel de verschillende delen van de bloes of rok samenhouden: ze versieren het geheel en zorgen ervoor dat deze vrouw indruk op je maakt. Dat doet ze niet enkel door haar kleren. De manier waarop ze spreekt en haar houding geven haar een bepaalde allure die ik tot nu toe niet echt kan thuisbrengen. Ze doet ons een beetje denken aan een koningin. Die woordkeuze doet haar misschien een beetje hautain overkomen maar dat brengt ze perfect in evenwicht door de manier waarop ze zich gedraagt. Ze is vriendelijk en behulpzaam en geeft een geïnteresseerde indruk. Een vriendelijke koningin dus.
We stappen zo snel mogelijk in. De hitte die je tegemoet komt in Cotonou is zwaar en vochtig, moeilijker te verdragen dan in Bohicon. Zeker als je uit een wagen met airco komt. En nog meer als je weet dat je eigenlijk heel snel in een ander wagen kan stappen waar er weer airco is.
We zetten Halima ergens af en werden dan naar ‘huis’ gebracht. We mogen voor ons verblijf in de stad bij Amidou thuis logeren. Hijzelf is er niet, hij komt pas twee dagen later.
Bruno verwelkomt ons. Het is leuk om bekende gezichten te zien. Ook de frigo, de kamer zonder kakkerlakken of ander ongedierte en het gasvuur (met als gevolg warm avondeten) geven ons onmiddellijk een fantastisch gevoel van luxe. We kijken naar elkaar en weten alletwee dat dit een weekendje genieten wordt. ’s Avonds eten we, voor de eerste keer sinds lange tijd, een warme maaltijd. Couscous met heerlijk gebraden en gekruide kip met daarbij verse avocado’s met vinaigrette. Wanneer we gaan slapen dromen we al van de volgende dag: naast het warme avondeten wacht ons hier namelijk ook een heerlijk ontbijt: omelet met tomaatjes, look en pepers en koffie met echte melk. Puur genot!

Na dat ontbijt moesten we niet aan de was beginnen of ons huis kuisen (wat we meestal wel tot ons takenpakket mogen rekenen op zaterdag), nee, we gingen naar het kantoor om Halima te zien. Zij bracht ons schitterend nieuws: de internetverbinding was aangelegd. En niet eens zoals in Bohicon, waar het redelijk duur is (zoals bij ons vroeger, via de telefoonlijn en per uur betalend). Hier in Cotonou kan je het vergelijk met telenet: een forfaitair bedrag per maand voor snel internet. Ookal moest ik werken voor school, het was heerlijk om zonder schuldgevoel over de prijs en op normaal (redelijk Belgisch) tempo op internet te kunnen.

De dagen erna waren druk: snel dingen regelen omdat we nu eindelijk eens op het hoofdkantoor feedback konden inwinnen en ook omdat sommige zaken enkel hier kunnen geregeld worden. Ons geld laten overmaken op de rekening, informatie vragen voor onze visa en ons verblijf in Togo volgende week, bepaalde documenten inkijken,…

Voor we het goed en wel beseften zaten we dinsdag in de wagen terug naar Bohicon. Hoewel we het niet verwacht hadden (we hadden erg uitgekeken naar ons verblijf in Cotonou), waren we ontzettend blij terug thuis te zijn. “Bienvenu à Bohicon” stond er op het bord te lezen. Wel, we voelden ons zeer ‘bienvenu’. De buren die ‘bonsoir” zeggen, ons fantastisch dakterras en ons eigen ritme verder zetten. De prijzen en de weg kennen, weten wat je mag verwachten van de internetverbinding in ‘le cyber’, perfect kunnen inschatten hoe lang je erover doet om brood en ananas te kopen,… Ik heb mij voor de eerste keer in Bénin terug thuis gevoeld.