Nog maar 4 weken...

Het is nog minder dan een maand, en net nu beginnen er allemaal dingen te wennen.
Ik begin stilaan te beseffen dat ik hier ook zo ongelofelijk veel ga missen: het vers fruit, ons terras,… We beginnen ons nu net thuis te voelen. Als er iets gebeurd waar we ons daarvoor zo door konden laten doen, zijn we dat nu op 5 minuten vergeten. Iemand vraagt een cadeau, we negeren het gewoon en lopen door, of als we in een vriendelijkere bui zijn, zeggen we vriendelijk ‘non’, maar doorlopen doen we toch. 2 meter verder staat er toch weer een kindje dat niets vraagt en zijn handje uitsteekt of verlegen aan de rokken van zijn moeder gaat hangen, met een gefascineerd gezichtje. ‘Wat zijn dat voor rare, witte wezens?’, zie je het denken. De allerkleinsten zijn meestal bang. Ze zwaaien en roepen heel uitbundig maar wanneer je dichter komt om een handje te geven kruipen ze weg. Van zodra je terug een paar stappen achteruit doet, leven ze weer helemaal op, vol bewondering en verbazing kijken ze naar onze bleke huid.
Ik kijk steeds bewuster rond, om elk detail in mij op te nemen, om er zeker van te zijn dat ik elke situatie of straatbeeld van ons dagelijks leven terug zal kunnen oproepen.

Er heerst nu een bijna permanente gelukkige ondertoon. Bernd springt terug op elk muurtje, net zoals in België, hij hangt weer aan de takken van de bomen, hangt de flauwe plezante uit en zingt de hele dag door. Als de kindjes beginnen zingen placeert hij een dansje, waardoor ze uitgebreid beginnen schaterlachen. Als ze er ooit al aan gedacht hadden cadeaus te vragen dan zijn ze dat nu zeker en vast vergeten.

Misschien heb ik het hier zo moeilijk gehad omdat de Afrikaanse cultuur wie weet wel het meest verschilt van die van ons. Misschien hadden we gewoon tijd nodig om eraan te wennen en hadden de mensen hier tijd nodig om aan ons te wennen. En dan nog, in België is ook niet alles rozengeur en maneschijn. De mindere zaken vermijd je gewoon of handel je snel af. Dat doen we hier ook.
Misschien moet je Afrika gewoon leren appreciëren en doe je daar iets langer over.
Mensen hier zijn, naar onze normen, redelijk onbeleefd. En niet enkel als het op vragen aankomt: in hun neus peuteren, zeer luid rochelen (of iets dat daarop lijkt),… Belgische mannen zetten zich ook wel eens langs de kant van de weg om de boompjes water te geven maar hier stellen ze zich het liefste zo opzichtig mogelijk op, bij voorkeur tegenovergesteld aan de rijrichting. Onlangs zagen we er nog een staan die zich midden op de baan amuseerde met een grote regenplas nog groter te maken.
De vrijpostigheid die hen kenmerkt is ook opvallend. Ze vragen om het even wat zonder dat een beetje in te kleden of in te leiden. Dat roept een redelijk wrang gevoel op bij een bescheiden Belgisch meisje, zijnde ikzelf. Het is niet echt verschieten maar eerder verontwaardiging. Je bent op een paar dingen voorbereid maar onbeleefdheid hoorde daar voor mij niet bij. Dingen vragen ja, maar zo ongegeneerd? Soit, daar heb ik het hier het moeilijkste mee gehad maar tegelijkertijd is het ook dat dat ervoor gezorgd heeft dat ik er mij heb kunnen overzetten. Zij onbeleefd? Ik ook onbeleefd. Nu ja, naar onze normen, niet naar de hunne. En altijd met de glimlach. Ookal blijft ‘non’ ‘non’ met of zonder glimlach, je komt er blijkbaar gemakkelijker vanaf met. Ik betaal altijd met mijn rechterhand, ik loop altijd mooi bedekt over straat en vraag altijd aan de collega’s of ik iets kan meebrengen van de winkel. Dus wat dat betreft kleur ik nog steeds mooi binnen de lijntjes. En bovendien: wie weet vinden zij onze geslotenheid en afstandelijkheid die wij dan weer redelijk beleefd vinden, ongelofelijk onbeleefd.
Daarnaast heb ik ondertussen zelf een Benineesje in huis dus dat versnelt het gewenningsproces ook een beetje. Zinnetjes als ‘C’est trop bon!’ of ‘Ou bien?’ rollen er als niets uit bij Bernd. Hij maakt dezelfde geluiden, lacht ondertussen even uitbundig en begint zelfs gelijkaardige grapjes te maken… hopelijk komt dat allemaal terug in orde wanneer we terug zijn…
Ook mijn intonatie verandert stilletjes aan en mijn reacties lijken ook steeds meer op die van hier. Ik kan ondertussen ookal perfect hun Frans verstaan, hoe snel ze ook spreken. De standaard-gesprekjes over ‘la nuit était bonne?’ en ‘on a fait un peu?’ lukken ook al perfect en komen er zelfs automatisch uit.
Onze chauffeur zei donderdag: ‘Vous êtes si content depuis 2 jours, comment ça se fait?”. Daar is een heel simpel antwoord op te verzinnen: we voelen ons beter en beter thuis in Bohicon. De stad die in de reisgids vermeld wordt ‘as nothing but a transport junction’ is onze thuis in Bénin geworden.
We hebben pas ontdekt hoe het marktsysteem werkt en welke mango’s nu echt het beste smaken maar we zouden toch nooit alles kunnen ontdekken. Zelfs niet als we langer zouden blijven. Dus, in de mate van het mogelijke, hebben we hier ons eigen wereldje gecreëerd: een mix tussen conserve-eten en vers fruit en brood met ’s middags warme gerechten van kraampjes op straat , een mix tussen de warme zon en de verfrissende regen, van werkstress en reisgevoel,…

Off we go, vanaf morgen laten we ons huisje een weekje achter en vertrekken we naar Togo.